donderdag 1 december 2011, 21:14 | Elja Trum | 2970x gelezen

Down en het regulier basisonderwijs

Afgelopen dinsdag zijn we naar een thema avond geweest van Stichting Downsyndroom kern Nijmegen. De avond stond in het teken van regulier basis onderwijs. Nu is Mika nog geen twee jaar oud en waren we op zich wat aan de vroege kant voor de informatie, maar je kunt beter maar alvast een eerste indruk hebben.

De avond begon met koffie, thee en een welkomstwoord van Tini van het SDS kern Nijmegen. Het was nog aardig druk met zo'n twintig ouders. Als eerste ging daarna Helma Besemer van het REC Rivierenland van start. Zij vertelde over de ambulante begeleiding die zij bieden. Het komt er daarbij op neer dat zij bij scholen en ouders hulp bieden (op allerlei gebieden).

Vervolgens kwam lerares Lonneke aan bod. Zij heeft een aantal jaren les gegeven aan Joris, de zoon van Tini, en vertelde over haar ervaring. Best een interessant verhaal om te horen hoe zij ervaart wat er allemaal bij komt kijken. Je krijgt niet alleen een kindje in de klas, maar je krijgt er een hele groep mensen omheen (zoals het REC, logopedie, remedial teachers en dergelijke).

VIM


De voorzitter van VIM kwam ook het een en ander vertellen over het regulier onderwijs. Ik kende de organisatie nog niet, maar zij zetten zich in voor een samenleving waar mensen met een handicap vanzelfsprekend gelijke kansen krijgen.

De voorzitter had een sterke visie over hoe speciale scholen zouden moeten integreren in reguliere scholen. Bij het basisonderwijs gebeurt dit inmiddels steeds beter, maar bij het voortgezet onderwijs valt nog veel te winnen.

Mika als boekenwurm
Mika is vast in de boeken gedoken

Ervaringen van ouders


Na de pauze kregen we drie ouders te horen over hun ervaringen met het onderwijs voor hun kinderen met Down. Hilde vertelde over haar dochter Nienke die in Nijmegen regulier basisonderwijs gevolgd heeft en daarna zelfs naar het VMBO gegaan is.

Hilde liet duidelijk in haar verhaal terugkomen hoe belangrijk zij het ervaren heeft dat haar dochter normale dingen deed en leerde. Ze vertelde hierbij een verhaal over het kaften van schoolboeken. Een normale handeling die alle kinderen in het voortgezet onderwijs meemaken en waarbij ook voorbereiding zoals het uitzoeken en kopen van kaftpapier hoort.

Ellen vertelde over haar zoon Sjir die ook regulier basisonderwijs gevolgd heeft, maar nu naar het Voorgezet Speciaal Onderwijs gaat. Zij kon daarmee goed verschillen die zij ervaart tussen de twee type scholen duidelijk maken.

Als laatste vertelde Tini over haar zoon Joris die momenteel in groep vijf van het regulier basisonderwijs zit. Ze vertelde hierbij een mooi verhaal over een schooldirecteur die erg bot en ondoordachtzaam reageerde op het idee van haar zoon op zijn basisschool. Je kunt je dan goed inleven in hoe frustrerend het kan zijn als iemand niet naar de mogelijkheden, maar naar problemen kijkt.

Regulier of speciaal onderwijs


Tijdens de avond draaide het dus vooral om het regulier onderwijs en waar je dan tegenaan kunt lopen. Het speciaal onderwijs kwam er in het verhaal wat bekaaid vanaf. Wat ik persoonlijk het belangrijkste punt van de avond vond was één specifiek pluspunt van het regulier onderwijs: je draait mee in de samenleving in jouw wijk.

Bij het regulier onderwijs zul je waarschijnlijk een school in je eigen wijk hebben. Je kind vertrekt dan 's ochtends vroeg 'samen met de hele straat' naar die school. 's Middags is het gemakkelijk speelafspraakjes te maken met vrienden en zelf heb je als ouder ook veel contact met andere ouders uit je wijk.

Je kind wordt zo een vertrouwd persoon in de wijk. Iedereen zal hem of haar kennen en waarschijnlijk normaal met het Downsyndroom om kunnen gaan; ze zijn er aan gewend.

Bij onderwijs op een speciale school vertrekt je kind 's ochtends per taxi naar school en komt hij of zij laat in de middag weer thuis. Aangezien kinderen op de speciale school uit de wijde omgeving komen is er amper mogelijkheid om bij elkaar te spelen. Ook de kinderen in je wijk zullen veel minder bekend zijn met je kind. Je staat als het ware buiten de samenleving in jouw wijk. Best een belangrijk punt volgens mij.

Wij merken nu al met het (reguliere) kinderdagverblijf dat je ouders en kinderen uit de buurt leert kennen. Mika zit op hetzelfde kinderdagverblijf als waar ook onze achterburen heen gaan en ook de kinderen die aan de overkant van ons pleintje wonen. Zij kennen Mika nu al en roepen hem vaak al erg enthousiast als je door de wijk wandelt.

Voorbereiden


Goed, de basisschool is voor Mika nog even niet aan de orde, maar het is goed om er nu al over gehoord te hebben. Een aardige suggestie vonden we het idee om de school al vroeg te laten wennen aan Mika. Dat kan bijvoorbeeld door alvast met Mika naar de peuterspeelzaal te gaan die bij de basisschool hier in de wijk zit.

Een andere optie zou voor ons zijn om af en toe eens onze nichtjes van school op te halen. Zij zitten hier ook in de wijk op school en door samen met Mika de nichtjes af en toe eens af te halen maken ze op school vast kennis met Mika.

Ook is het slim om al veel te oefenen met Mika. Hoe meer hij kan voordat hij naar de basisschool gaat, hoe langer hij mee kan doen met de normale lesstof. Ook lopen en zindelijkheid maken het makkelijker om mee te kunnen doen op een reguliere basisschool.

 Deel dit artikel
(1)
Jeroen
Jeroen | donderdag 1 december 2011, 22:04
Interessante bijeenkomst lijkt me. Naar een (goede) basisschool in de buurt lijkt mij ook het beste. Ligt ook een beetje aan de school en het kind (en de komende bezuinigingen). Meedraaien in het reguliere onderwijs, indien nodig met extra begeleiding, is waarschijnlijk heel stimulerend.
Let op: Op een artikel ouder dan 7 dagen kan alleen gereageerd worden door geregistreerde bezoekers.
Wil je toch reageren, registreer je dan gratis.



Beoordeel artikel
Beoordeel dit artikel
 BaggerRedelijkPrimaGoedUitstekend
Er zijn nog geen beoordelingen.

            Volg Mika op Twitter!  volg Mika
op Twitter